texto orixinal de Lola Correa
intérprete·luma gómez
dirección·lola correa
iluminación·eduardo alonso
escenografía e idumentaria·equipo taetro
selección musical·roberto taboada
Monólogo no que se sente a rabia feminina sen case que apreciala, sutilmente. A actriz mantén co público unha distancia prudente, pero íntima. Ela faise querer, é un ser aparentemente nobre, unha desas mulleres con ideas doutra época e das que todos temos algunha referencia persoal, ela podería ser aquela tía lonxana, a nosa curmá a solteirona, a nosa avóa, ou mesmo a nosa nai.
O seu discurso encerra algo doutro tempo e tamén algo de verdadeira revolución feminina. "Se elas tiveran o que nós ¿que pasaría?, se elas poidesen ligar por internet, saír ate as tantas ¿estariamos nós, os seus fillos, aquí?...
Elas asimilaron a familia como concepto, o homo como estandarte e a casa como bandeira. Pero ás veces hai que dicir: ¡Basta!
